Αρχική

Επιτυχία της απεργίας θα είναι η κλιμάκωσή της

Σχολιάστε

Σε 24ωρη πανελλαδική απεργία κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ τη Δευτέρα 28 Μάη, ύστερα από απόφαση του Διασωματειακού. Την ίδια μέρα, οργανώνεται απεργιακή συγκέντρωση έξω από τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ.
Η απεργία είναι προειδοποιητική “για την υπογραφή ΣΣΕ, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα την επιχειρούμενη εκ μέρους της κυβέρνησης και της εργοδοσίας αποδόμηση κάθε εργασιακού δικαιώματος”, αναφέρει η ανακοίνωση του Διασωματειακού το οποίο επίσης προτείνει “την κλιμάκωση της απεργίας σε περίπτωση που συνεχιστεί η εργοδοτική αδιαλλαξία. Δηλώνουμε στους εργοδότες ότι θα μας βρουν απέναντί τους δυναμικά, αν επιλέξουν να μην προχωρήσουν στην υπογραφή ΣΣΕ ή καταγγείλουν τις ισχύουσες και επιχειρήσουν να τορπιλίσουν την ισχύ, υπόσταση και την ανανέωση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, με προώθηση υποδεέστερων ατομικών συμβάσεων, χωρίς την ισχύ των κατοχυρωμένων εργασιακών δικαιωμάτων μας”.
Μέσα σε αυτό το κλίμα έγινε η τακτική γενική συνέλευση της ΕΣΗΕΑ την Τρίτη 22/5. Παρότι η ηγεσία της Ενωσης δεν την είχε προετοιμάσει ενώ κήρυξε μόλις 5ωρη στάση εργασίας που δεν βοηθάει τη συμμετοχή, η συνέλευση συγκέντρωσε εκατοντάδες εργαζόμενους που ήθελαν να πάρουν αποφάσεις κλιμάκωσης. Οσοι γνωστοί εργοδοτικοί συνδικαλιστές και μεγαλοδημοσιογράφοι σηκώθηκαν στο βήμα για να συκοφαντήσουν τις απεργίες ως “τυφλές” ή ακόμα πιο προκλητικά ως “εκτροπή”, γιουχαΐστηκαν μαζικά.
Μια σειρά εργαζόμενοι πήραν το λόγο για να τονίσουν τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όπως είναι τα κλεισίματα και οι απολύσεις, τα απλήρωτα δεδουλευμένα, οι ατομικές συμβάσεις, οι εκβιασμοί και η τρομοκρατία, αλλά και να κάνουν κριτική στην αδράνεια και την αδυναμία των Ενώσεων να οργανώσουν τον αγώνα. Συγκινητικές ήταν από αυτή την άποψη οι τοποθετησεις που έκαναν η Μιμή Τουφεξή, η Αννα Μήτρου, η Γεωργία Μυλωνάκη.
“Εκτροπή δεν είναι οι απεργίες, αλλά η μνημονιακή προπαγάνδα και λασπολογία όλων των ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα, οι συκοφαντίες των κινητοποιήσεων, οι απολύσεις, η ανεργία και οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις”, είπε ο Νάσος Μπράτσος από τους Financial Crimes, “Διάβασα στην ανακοίνωση του Διασωματειακού ότι η απεργία στις 28/5 είναι προειδοποιητική. Αναρωτιέμαι αν οι εργοδότες μας προειδοποιούν για όσα κάνουν ή αν δεχόμαστε μια επίθεση διαρκείας.
Επειδή έχουμε μια επίθεση διαρκείας, αν θέλει κανείς ουσιαστικά να απαντήσει, μόνο με απεργιακή διάρκεια μπορεί να το πετύχει. Η πρόταση μελών του μεικτού κινείται σε αυτή την κατεύθυνση, διασφαλίζει την οργάνωση από τη βάση, την περιφρούρηση, την εξωστρέφειά της με συνέλευση και συγκέντρωση στην Αθήνα και την κλιμάκωσή της μετά τις 28/5. Να την υιοθετήσουμε και να αποφασίσουμε και απεργιακή επιτροπή για την οργάνωσή της και την κλιμάκωσή της”.
“Θα καταθέσω τρεις προτάσεις που αν γίνουν δεκτές, θα αποσύρουμε τη στήριξή μας από την απεργία”, είπε ο Γιώργος Παυλόπουλος από το Αριστερό ΜΜΕτωπο, “Είπε ο Τσαλαπάτης ότι προτείνει να κάνουμε απεργία το σαββατοκύριακο και ότι όλα τα άλλα είναι φύκια με μεταξωτές κορδέλες. Αν επιμένει στην πρότασή του, εμείς συμφωνούμε. Είπε κάποιος, πώς είναι δυνατό οι δημοσιογράφοι να δεχτούν σε αυτή την κρίσιμη περίοδο να μην υπάρχει ενημέρωση. Προτείνουμε τότε να μη γίνει απεργία, αλλά τα δελτία ειδήσεων και οι ενημερωτικές εκπομπές στην ΕΡΤ και σε όλους τους σταθμούς να περάσουν στον έλεγχο των εργαζομένων, γιατί διαφορετικά είναι μέσα προπαγάνδας του μνημονίου.
Κάποιοι επίσης μίλησαν για τους ανέργους. Ας έρθουν τότε να παραδώσουν εθελοντικά τα γραφεία τύπου και τα χιλιάδες ευρώ που παίρνουν πάνω από τις συμβάσεις. Δε το κάνουν γιατί είναι κομμάτι του συστήματος εξουσίας και έθρεψαν όσα αποδοκίμασε ο κόσμος. Γι’αυτό εμείς επιμένουμε όχι μόνο στην απεργία της 28ης Μάη αλλά προτείνουμε και στηρίζουμε την απεργία διαρκείας, μέχρι να νικήσουμε”.
Ευκαιρία
“Αν δεν διεκδικήσουμε τώρα το ελάχιστο που είναι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας τις οποίες οι εργοδότες καταργούν μονομερώς, πότε θα τις διεκδικήσουμε;”, είπε ο Μωυσής Λίτσης, απεργός στην Ελευθεροτυπία και μέλος των Financial Crimes, “Σε λίγο καιρό δε θα υπάρχει λόγος ύπαρξης της ΕΣΗΕΑ.
Τώρα είναι η ευκαιρία, γιατί ζούμε στην προεκλογική περίοδο και θα δείξουμε στην όποια μελλοντική κυβέρνηση ότι είμαστε εδώ, όχι μόνο ως δημοσιογράφοι ή εργαζόμενοι στα ΜΜΕ αλλά σαν εργαζόμενοι συνολικά. Κάποιοι καλοπροαίρετα λένε πού πάμε αφού όλα τα Μέσα έχουν ζημιές. Μήπως φταίμε οι εργαζόμενοι για την κρίση; Ξεχνάμε τα 600 δις ευρώ που πήραν οι περισσότεροι Όμιλοι ΜΜΕ όταν μπήκαν στο χρηματιστηριο; Εγώ όταν γυρίσω στο σπίτι όντας ένα χρόνο απλήρωτος από την Ελευθεροτυπία, πρέπει να σκαρφιστώ πώς θα ζήσω εγώ και τα παιδιά μου. Δε νομίζω ότι υπάρχει εργοδότης που σπάζει το κεφάλι του για το πως θα πληρώσει το φροντιστήριο…
Δεν γίνονται απεργίες όμως με SMS. Δε γίνονται συνελεύσεις με στάση εργασίας που τελειώνει στις 3 και μισή. Πρέπει να πάμε στα μαγιαζιά, να ξεσηκώσουμε το κόσμο για την απεργία… Πρέπει να γίνουν επαναλαμβανόμενες απεργίες με σύσσωμο τον κλάδο, με συζήτηση πραγματική, με απεργιακή περιφρούρηση, με εκλογή απεργιακής επιτροπής και με απεργιακή ενημέρωση. Ας βγάλουμε επιτέλους την Αδέσμευτη Γνώμη. Οι εργαζόμενοι στην Ελευθεροτυπία έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε να βγάλουμε εφημερίδα απεργών με πολύ μεγάλη επιτυχία και χωρίς κανένα αφεντικό στο κεφάλι μας”.
Η πρόταση για κλιμάκωση του αγώνα με απεργία διαρκείας θα τεθεί σε ψηφοφορία στα μέλη της ΕΣΗΕΑ στις προγραμματισμένες, για τις 5 και 6 Ιούνη, ψηφοφορίες για έγκριση οικονομικού και διοικητικού απολογισμού.
Advertisements

… δια «σημαντική αφορμή» ή …

Σχολιάστε

Ξένια Κουναλάκη
***
*

…δια ασήμαντον αφορμή

*

… «οργισμένοι πολίτες» στην Πάτρα, χθες …

Σε όλα τα ρεπορτάζ για τα προχθεσινά επεισόδια μεταξύ αστυνομικών, κατοίκων της περιοχής και μελών της Χρυσής Αυγής έξω από εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της «Πειραϊκής – Πατραϊκής», στην Πάτρα, επισημαίνεται ότι το έναυσμα ήταν η δολοφονία ενός 30χρονου από τρεις αλλοδαπούς, πιθανότατα Αφγανούς, «διά ασήμαντον αφορμή». Η φράση φιγουράρει με πηχυαίους τίτλους στα δημοσιεύματα και τα τηλεοπτικά δελτία νομιμοποιώντας ουσιαστικά την αντίδραση των «οργισμένων πολιτών», έτοιμων και πρόθυμων για αυτοδικία.
.
Γιατί πίσω από τη συγκεκριμένη φράση υπάρχει ένα βαθιά ρατσιστικό υπονοούμενο και αναπαράγεται μια ευρέως διαδεδομένη μυθολογία. Οτι συλλήβδην οι αλλοδαποί και δη οι λαθρομετανάστες, αυτοί που καταπλέουν στην κοιτίδα του παγκόσμιου και πανανθρώπινου πολιτισμού, είναι αχρείοι και σκοτώνουν για ψύλλου πήδημα, δεν σέβονται την ανθρώπινη ζωή γιατί στις χώρες τους πέφτουν κάτω σαν τις μύγες από τους πολέμους, πεθαίνουν κατά χιλιάδες από την πείνα, πιστεύουν ότι η μετά θάνατον ζωή είναι πιο ωραία από αυτήν που ζούνε. Πρόκειται για ένα υπεραπλουστευτικό τσουβάλιασμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων με διαφορετική χώρα καταγωγής, θρησκεία, κουλτούρα και προσωπική ιστορία που αντιμετωπίζονται με ταυτόσημο τρόπο είτε είναι εγκληματίες είτε είναι πρόσφυγες είτε είναι ακαδημαϊκοί – καλεσμένοι ελληνικών πανεπιστημίων, όπως ο άτυχος Ινδός καθηγητής, Σαϊλέντρα Κουμάρ Ράι, ο οποίος προσήχθη ως λαθρομετανάστης.
.
Η φράση «τον σκότωσαν αλλοδαποί διά ασήμαντον αφορμή» εμπεριέχει συγκεκαλυμμένα το αντίστροφο συμπέρασμα: στον δυτικό κόσμο οι άνθρωποι σκοτώνουν μόνο με σημαντική αφορμή. Δεν σκοτώνουν για μια κάμερα, για ένα πείραγμα, για έναν καυγά στον δρόμο. Τότε γιατί σκοτώνουν; Για υψηλά ιδανικά και μυθιστορηματικούς έρωτες; Αν ανατρέξει κανείς στο καθημερινό αστυνομικό δελτίο θα διαπιστώσει εύκολα ότι σπάνια τα κίνητρα δολοφόνων είναι τέτοια.
.
Οταν τον περασμένο Ιούλιο ο Αντερς Μπρέιβικ είχε σκοτώσει 77 ανθρώπους στη νήσο Ουτόγια, τα δυτικά ΜΜΕ είχαν σπεύσει να αποδώσουν την ενέργεια στην Αλ Κάιντα γιατί κατά την άποψή τους έφερε τη σφραγίδα της τρομοκρατικής οργάνωσης. Οπως αποδείχθηκε στη συνέχεια επρόκειτο για ένα Νορβηγό, φανατικό εχθρό της πολυπολιτισμικότητας, ο οποίος πήρε τον νόμο στα χέρια του για να αποτρέψει την υποδοχή και ενσωμάτωση ανθρώπων, που σκοτώνουν… «διά ασήμαντον αφορμή». Προχθές το βράδυ μέλη της Χρυσής Αυγής έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπά τους με κουκούλες και κράνη επιχείρησαν να εισέλθουν στο εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής, ρίχνοντας πέτρες, αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς, ξύλα λοστούς και άλλα αντικείμενα κατά μεταναστών και αστυνομικών δυνάμεων. Στην επίσημη ιστοσελίδα της, η Χρυσή Αυγή είχε αναρτήσει από νωρίς ανακοινώσεις για «επιχείρηση ανακατάληψης της Πάτρας», προαναγγέλλοντας ότι «οι πολίτες παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους». Βρείτε τις ομοιότητες.

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση

 

Πηγή: Ανασυγκρότηση Συνδικαλιστική παράταξη Τεχνικών Τύπου Αθήνας – ΕΤΗΠΤΑ

Ρεπορτάζ για την κρίση στα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης στο Al Jazeera

Σχολιάστε

Εκτενές ρεπορτάζ για την κρίση στα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης φιλοξενεί αυτή την εβδομάδα η εκπομπή Listening Post του Al Jazeera. Το ρεπορτάζ που υπογράφει η δημοσιογράφος Μαρσέλα Πιζάρο είναι πραγματικός εξευτελισμός και σοκάρει με την εικόνα των ελληνικών μίντια που προβάλλει προς τα έξω. Ο παρουσιαστής αναρωτιέται ευθύς εξαρχής αν τα ΜΜΕ της χώρας που έδωσε στον κόσμο τη δημοκρατία αντανακλούν τις ανησυχίες του λαού ή των μεγαλοεπιχειρηματιών. Ειδική αναφορά στους εργαζόμενους του Alter, τον όμιλο Αλαφούζου και την απόλυση Χατζηστεφάνου, αλλά και τα εναλλακτικά media, όπως τα ΜΟΝΟ, Unfollow και radiobubble.

Δείτε το βίντεο εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=_Mgh7D-nolg&cc=1

 

Πηγή: http://galaxyarchis.wordpress.com/

Μάριος Λώλος: «Βλέπω ένα λαό όρθιο», συνέντευξη

Σχολιάστε

Στις 4 Απριλίου 2012 ο συνταξιούχος φαρμακοποιός, Δημήτρης Χρίστουλας βάζει τέλος στη ζωή του στην πλατεία Συντάγματος. Το ίδιο απόγευμα πλήθος κόσμου μαζεύεται στο σημείο αφήνοντας ένα σημείωμα ή ένα λουλούδι σε μια άτυπη διαδήλωση. Αργά το βράδυ και ενώ το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου έχει αποχωρήσει ο πρόεδρος των φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος δέχεται χτύπημα στο κεφάλι από αστυνομικό. Η κατάσταση της υγείας του είναι σοβαρή και υποβάλλεται σε λεπτό χειρουργείο. Τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων αποσιωπούν τη συγκεκριμένη είδηση η οποία όμως γίνεται γρήγορα γνωστή μέσω του διαδικτύου.

Ο Μάριος Λώλος στάθηκε τυχερός, το ίδιο και εμείς που ένα μήνα μετά το περιστατικό μιλάμε μαζί του για τη εκείνη τη βραδιά.

Πριν από ένα μήνα είδαμε τη χαρακτηριστική πια φωτογραφία με το γκλομπ να προσγειώνεται στο κεφάλι σου. Λίγο αργότερα έγινε γνωστή η σοβαρότητα της κατάστασης σου και η κρισιμότητα του χειρουργείου που ακολούθησε. Το θεωρείς στοχευμένο χτύπημα σε έναν φωτορεπόρτερ ή μια αψυχολόγητη ενέργεια πάνω στην προσπάθεια της αστυνομίας να σπάσει τη διαδήλωση;

Τη στιγμή που με χτύπησαν η διαδήλωση είχε ήδη διαλυθεί από τα ΜΑΤ. Η αστυνομία έσπρωχνε τους φωτορεπόρτερ και τους δημοσιογράφους μια προς την Βασιλέως Γεωργίου και μια προς την Πανεπιστημίου, φωνάζοντας «έχουμε εντολή να καθαρίσουμε την πλατεία, έλα, έλα να τελειώνουμε». Όταν διαμαρτυρήθηκα, ως οφείλω εφόσον είμαι πρόεδρος του σωματείου των φωτορεπόρτερ, πως η αστυνομία μας παρεμποδίζει στο έργο μας, τα ΜΑΤ έγιναν ακόμα πιο επιθετικά. Σήκωσα ψηλά τις μηχανές μου και προσπάθησα να τους καλμάρω: «ήρεμα παιδιά, φεύγουμε», τους έλεγα ενώ έστρεφα την πλάτη για να φύγω κι εγώ όπως οι συνάδελφοί μου. Τότε δέχτηκα εκείνο το πισώπλατο χτύπημα με τη λαβή του γκλομπ στο κεφάλι μου. Γίνομαι τόσο λεπτομερής στην περιγραφή για να καταλάβετε ότι δεν υπήρχε σε εξέλιξη καμία «προσπάθεια να σπάσει η διαδήλωση», πολλώ δε μια «αψυχολόγητη ενέργεια» κάποιου αστυνομικού. Αυτό είναι το τρίτο χτύπημα που δέχομαι στο κεφάλι και δεν είναι καθόλου τυχαίο που προβληματίζει φορείς όπως η Διεθνής Αμνηστία ή οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα. Ήταν στοχευμένο και δολοφονικό.

Διάβασα αυτό που έγραψες στο facebook. «Είμαι καλά. Θα σας δω στους δρόμους». Πώς γίνεται να έχεις υποστεί προσφάτως ένα χειρουργείο και όμως να δηλώνεις πως θα επιστρέψεις στους δρόμους;

Είμαι ξεροκέφαλος –τουλάχιστον έτσι λένε οι δικοί μου. Αστειεύομαι… Δυστυχώς δεν θα είμαι στο δρόμο τόσο σύντομα όσο θα ήθελα, αν ήταν στο χέρι μου θα είχα ήδη επιστρέψει. Είμαι αναγκασμένος να παίρνω για τους επόμενους 5 μήνες αντιεπιληπτικά φάρμακα και το μόσχευμα τιτανίου που μου έβαλαν θα χρειαστεί 4 μήνες για να δέσει. Έχω επίσης χάσει την αίσθηση τη αφής στο αριστερό μου χέρι, αλλά θα επανέλθει. Θα χρειαστεί να κάνω κάμποσες εξετάσεις μέχρι να δώσουν οι γιατροί μου το ΟΚ για να δουλέψω κανονικά. Δεν είμαι εκτός πραγματικότητας, έχω απόλυτη επίγνωση πως γλίτωσα τον θάνατο για 1 χιλιοστό, ωστόσο, για μένα το φωτορεπορτάζ δεν είναι απλώς η δουλειά μου, είναι ο τρόπος μου να καταλαβαίνω τον κόσμο. Και ει δυνατόν, να τον αλλάξω. Η πίστη μου στη δύναμη της εικόνας και το όραμά μου είναι πιο ισχυρά από το φόβο.

Η προσπάθεια καταστολής των διαδηλώσεων είναι εμφανής και όσοι έχουν βρεθεί εκεί γνωρίζουν πόσο εύκολο είναι να κυνηγηθούν ή να ψεκαστούν με χημικά. Λειτουργεί τελικά αυτό κατασταλτικά; 

Οι κυβερνήσεις του μνημονίου χρησιμοποίησαν όλες τις μεθόδους για να καταστείλουν την οργή του λαού: χημικά και ξύλο στο δρόμο, φόβο και προπαγάνδα στο σαλόνι, απειλές και απολύσεις στους χώρους δουλειάς που μετέτρεψαν σε ζούγκλα. Έχετε δει το λαό μας να δειλιάζει; Εγώ βλέπω ένα λαό όρθιο, περήφανο, αποφασισμένο! Τη δύναμη την έχει αυτός που πονάει όχι αυτός που χτυπάει.

Γιατί δε φωτογραφίζεις μοντέλα και τοπία; Tι σε κάνει να ρισκάρεις τη σωματική σου ακεραιότητα και να δουλεύεις σε ακραίες συνθήκες;

Καταρχήν, γιατί βαριέμαι φρικτά! Έγινα φωτορεπόρτερ γιατί ήθελα να βρίσκομαι εκεί που γράφεται η Ιστορία, τα ημίγυμνα κοριτσάκια και τα ψηλά βουνά δεν με συγκίνησαν ποτέ. Το ρίσκο είναι μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς μας, είμαστε επαγγελματίες και το διαχειριζόμαστε με λογική και παίρνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα προφύλαξης. Το δράμα είναι πως η Αθήνα πια έχει καταστεί πιο επικίνδυνη και από εμπόλεμη ζώνη κι αυτό δεν είναι προσωπική εκτίμηση, αλλά κοινή διαπίστωση Ελλήνων και ξένων συναδέλφων με μεγάλη εμπειρία σε πολέμους. Ακόμα δραματικότερη είναι η διαπίστωση διεθνών οργανισμών πως συστηματικά οι λειτουργοί του Τύπου στοχοποιούνται στην Ελλάδα από κυβερνήσεις που διαχειρίζονται όλο και πιο αυταρχικά και βίαια την κοινωνική κρίση που οι ίδιες έχουν προκαλέσει. Είναι πια σαφές πως στο έγκλημά τους δεν θέλουν αυτόπτες μάρτυρες, όσο και σαφές για τους πολίτες έχει γίνει πως όταν χτυπιέται ένας φωτορεπόρτερ χτυπιούνται τα μάτια της ίδιας της κοινωνίας. Κι αυτό για εμάς συνιστά μια μεγάλη ηθική νίκη και επιβράβευση.

http://duendemagazine.gr

 

Πηγή: Εργασιακό Δελτίο

http://ergasiakodeltio.wordpress.com/2012/05/10/%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CF%8E%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CF%89-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BB%CE%B1%CF%8C-%CF%8C%CF%81%CE%B8%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD/

Ατομικές συμβάσεις ίσον φόβος, επιχειρησιακές ίσον εργασιακός θάνατος

Σχολιάστε

Πριν οτιδήποτε άλλο να σημειώσουμε:
Μετά τις 14 Μάϊου για τα ΜΜΕ ισχύει ό,τι η επιστροφή γίνεται στο κατώτατο όριο της κλαδικής σύμβασης.  (εξηγούμε παρακάτω το γιατί και πως)
.
Ο φόβος οδηγεί τους εργαζόμενους να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις. Αυτό κυριαρχεί, ο φόβος για την απώλεια της θέσης εργασίας. Στην περίπτωση όμως των επιχειρησιακών συμβάσεων υπάρχει συλλογική πτώση. Υπογραφή μαζική για το θάνατο των εργασιακών δικαιωμάτων, πισθάγκωνα δέσιμο στις ορέξεις των επιχειρηματιών.
.
Όλα τα παραπάνω είναι εκτιμήσεις νομικών που έχουν μέχρι σήμερα μελετήσει κείμενα επιχειρησιακών συμβάσεων. Για να απαντήσουν στις εκβιαστικές απειλές των προϊσταμένων διευθυντών (όπως π.χ συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στον Alpha).
.
– Η ατομική σύμβαση είναι κατά βάση αλλαγή των οικονομικών όρων στην εργασία, όχι των θεσμικών. Π.χ στο Mega, όπου αρνήθηκαν την ωμή παρέμβαση στα θεσμικά και αντιπρότειναν μόνο περικοπές στις αμοιβές.
– Ο εργαζόμενος υπογράφει υπό το φόβο της απόλυσης αλλά διατηρεί το δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη προς καταγγελία της ατομικής σύμβασης.
– Υπό το «φόβο» της μαζικής αντίδρασης η πρόταση ατομικών συμβάσεων από τους εργοδότες διατηρεί κέλυφος προστατευτικών διατάξεων, όπως για παράδειγμα σε περίπτωση απόλυσης να δοθεί η αποζημίωση με το ύψος των παλαιότερων αποδοχών.
Στις επιχειρησιακές συμβάσεις αντίθετα:
– Απαιτείται υπογραφή – άρα δημοσιοποίηση των ονομάτων – για τη σύσταση ένωσης προσώπων που θα εκφράζει πλέον συλλογική διαπραγμάτευση
– Κόβεται ο δρόμος για δικαστικές προσφυγές σε οποιαδήποτε περίπτωση αφού εκλείπει η επίκληση του φόβου και του εκβιασμού απόλυσης από τον εργοδότη
– Κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση γίνεται με πλαφόν τα ισχύοντα στην προηγούμενη επιχειρησιακή σύμβαση
– Το κυριότερο, οι επιχειρησιακές συμβάσεις περιλαμβάνουν αλλαγή του θεσμικού περιβάλλοντος των εργασιακών δικαιωμάτων. Ήτοι κομμένες οι αποζημιώσεις, τα επιδόματα κάθε είδους, τα Σαββατοκύριακα, η υπερωριακή απασχόληση, το ωράριο, οι άδειες….
—-
Όλα τα παραπάνω συζητήθηκαν με τον ένα ή άλλο τρόπο στη συνάντηση των εργαζομένων του  Alpha στην ΕΣΗΕΑ με νομικούς συμβούλους. Και εκεί ξεκαθαρίστηκε πως δεν ισχύει ότι μετά τις 14 Μάϊου επιστρέφουμε ως κλάδος των ΜΜΕ στο κατώτατο πλαφόν μισθών της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Κάτι που διαδίδουν με περίσσεια προσήλωση οι εργοδότες και τα φερέφωνα τους για να φοβίσουν ακόμη περισσότερο τους ήδη τρομοκρατημένους εργαζόμενους στα Μέσα. Ο νόμος είναι σαφής. Η επιστροφή γίνεται στο κατώτατο όριο της κλαδικής σύμβασης.
Πηγή: Ανασυγκρότηση Συνδικαλιστική παράταξη Τεχνικών Τύπου Αθήνας – ΕΤΗΠΤΑ

Το «κούρεμα» της ενημέρωσης και των ανθρώπων της (Συζήτηση με τους Δημήτρη Τρίμη και Γιάννη Αγγέλη)

Σχολιάστε

Στην επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, ο χώρος των ΜΜΕ κατέχει ένα θλιβερό προνόμιο: πρόκειται για τον κλάδο στον οποίο το τελευταίο δίμηνο έχει σημειωθεί πραγματικό σάρωμα – με τις μαζικές απολύσεις, τη στάση πληρωμών της εργοδοσίας, τις μειώσεις αποδοχών κατά 20% (μεσοσταθμικά) μέσω του εκβιασμού των ατομικών συμβάσεων, αλλά και το κλείσιμο ιστορικών εφημερίδων να αποτελούν καθημερινό φαινόμενο.

Πρόκειται όμως και για το χώρο όπου έχουν καταγραφεί αξιοσημείωτες αντιστάσεις: με τον πολύμηνο αγώνα των εργαζομένων του Alter, την προγραμματισμένη αυτοέκδοση της Ελευθεροτυπίας, τη μερική αναίρεση του ενιαίου μισθολογίου μετά την απεργία στα δημόσια μέσα να αποτελούν, μεταξύ πολλών άλλων αντίστοιχων προσπαθειών, σημείο αναφοράς για ευρύτερες δυνάμεις. Η σύνδεση ανάμεσα στην υπεράσπιση των συμφερόντων της ιδιαίτερης κατηγορίας των εργαζομένων στα ΜΜΕ και το ευρύτερο λαϊκό συμφέρον, εν προκειμένω η απόκρουση της μνημονιακής ομοφωνίας που χαρακτηρίζει το περιεχόμενο της κατεστημένης ενημέρωσης, αναδεικνύεται ανάγλυφα.

Ο αγώνας αυτός έφτασε στην κλιμάκωσή του (αλλά συνάντησε και τα όριά του) με το «εσωτερικό δημοψήφισμα» της ψηφοφορίας στις 30-31 Ιανουαρίου στο πλαίσιο της έκτακτης γενικής συνέλευσης της ΕΣΗΕΑ. Σε αυτήν, η κινητοποίηση των (εμφανώς και αφανώς) φιλοεργοδοτικών δυνάμεων κατέγραψε μια πρώτη νίκη: η κατάθεση χωριστής πρότασης από την πλευρά του ΠΑΜΕ (συγκέντρωσε 348 ψήφους) απέτρεψε τη λήψη απόφασης, ελλείψει απόλυτης πλειοψηφίας, φέρνοντας ταυτόχρονα στην πρώτη θέση (με 897 ψήφους την «υπεύθυνη» πρόταση), πρότεινε ως αποδεκτή προοπτική το εθελούσιο κούρεμα μισθών και δικαιωμάτων, αρκεί «να μείνουν ανοικτά τα μέσα». Η πρόταση του προέδρου της ΕΣΗΕΑ και 15 εκπροσώπων στο μεικτό συμβούλιο για διαρκή κινητοποίηση με στόχο την υπογραφή αξιοπρεπούς συλλογικής σύμβασης συγκέντρωσε 809 ψήφους.

Το αποτέλεσμα προσφέρει, εκ πρώτης όψεως, στην αρτηριοσκληρωτική δομή της ΕΣΗΕΑ τη δυνατότητα να απαλλαγεί προς στιγμήν από την πίεση των «από κάτω», οι οποίοι και έκαναν σαφή τη διάθεσή τους για αγώνα και αξιοπρέπεια, παρά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα τρομοκρατίας. Ωστόσο, η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια διατηρεί τη δυνατότητα να εκφραστεί συλλογικά και να μετατραπεί σε δύναμη ελπίδας και αισιοδοξίας. Το Εκτός Γραμμής συνομίλησε με δύο ανθρώπους που εκφράζουν αυτό το μπλοκ: τον πρόεδρο και τον ταμία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρη Τρίμη (εκλέχτηκε με τη «Συσπείρωση δημοσιογράφων-Δούρειος Τύπος») και Γιάννη Αγγέλη (εκλέχτηκε με την «Πρωτοβουλία για την ανατροπή»).

Ε.Γ.: Ένα σχήμα που χρησιμοποιείται ευρέως το τελευταίο διάστημα για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι ότι αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη φούσκα μετά την ελληνική οικονομία. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

Δ.Τ.: Ακριβέστερα, φούσκα που σκάει στα κεφάλια των εργαζομένων. Δεν ανακαλύπτει κανείς την Αμερική: τα ΜΜΕ αποτελούν έναν σκληρό ιδεολογικό μηχανισμό και διεθνώς συνδέονται άρρηκτα με οικονομικο-πολιτικά συμφέροντα. Στην Ελλάδα όμως αυτή η «τριγωνομετρία» είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, πολύ πιο απροκάλυπτη και ταυτόχρονα άκαμπτη. Από μόνη της η αδειοδότηση της ιδιωτικής τηλεόρασης, όπως καλά γνωρίζετε, είναι ένα ακόμα σκάνδαλο. Στην Ελλάδα τείνουν να εκλείψουν οι «παραδοσιακοί εκδότες», δηλαδή οι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται αποκλειστικά στα ΜΜΕ. Αντίθετα, ο Τύπος αξιοποιήθηκε ως μέσο για την εξυπηρέτηση άλλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Αυτό από μόνο του υπονομεύει την ανεξαρτησία της ενημέρωσης.

Τα Μέσα, αντί να στραφούν για τη βιωσιμότητα τους στο κοινό τους προσφέροντας αξιοπιστία και πλουραλισμό, βρίσκονται σε διαρκή συνομιλία με την πολιτική εξουσία και σε συνεχή εξάρτηση από τον τραπεζικό δανεισμό. Υποτιμούν το προϊόν τους, το μεταλλάσσουν επιπλέον σε «σακούλα καταναλωτικών προσφορών» και αυτό η κοινωνία το αντιλαμβάνεται και γυρνάει την πλάτη.

Γ.Α.: Για μεγάλο χρονικό διάστημα –και κυρίως κατά την περιβόητη περίοδο της «απελευθέρωσης» της αγοράς ενημέρωσης– δημιουργήθηκε σημαντικός αριθμός μέσων τα οποία είχαν ως αφετηρία τους τη διαμεσολάβηση με το δημόσιο, είτε προκειμένου να εξασφαλιστούν «δουλειές» είτε σαν «εργαλεία» των πολιτικών διεργασιών. Η διαδικασία αυτή από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και εξής, λόγω της απότομης μείωσης των επιτοκίων (με την ένταξη στο ευρώ), διευκολύνθηκε πολύ εξασφαλίζοντας εύκολη χρηματοδότηση, η οποία πέραν των (θαλασσο)δανείων υποστηρίχτηκε από την εξαιρετικά διαπλεκόμενη οργάνωση της «διαφημιστικής αγοράς». Αυτή φούσκα σήμερα σκάει. Παράλληλα όμως, πέραν των προϊόντων της καίγονται και σημαντικά εργαλεία ενημέρωσης που συμπαρασύρονται από την κρίση και την εκτός δημοσιογραφικού προσανατολισμού διαχείρισή της…

Ε.Γ.: Προβληματικό αλλά πλουσιοπάροχο σύστημα όλα τα προηγούμενα χρόνια, εφόσον οι ίδιοι οι λειτουργοί του Τύπου βολεύτηκαν κάπως με την κατάσταση…

Δ.Τ.: Στη γενική του περιγραφή αυτό ισχύει. Το σύστημα έβρισκε πάντα τρόπους επιρροής, για να μη πω, εξαγοράς συνειδήσεων. Η πολυθεσία και η αργομισθία είναι οι πιο δημοφιλείς. Όντως, για πολλά χρόνια οι δημοσιογράφοι απεμπόλησαν βασικές αρχές δεοντολογίας και «ασυμβίβαστου» εξασφαλίζοντας ένα καλό επίπεδο ζωής. Γι’ αυτό και δεν πάλεψαν ουσιαστικά για την εφαρμογή του Κώδικα Επαγγελματικής Ηθικής, που με συντριπτική πλειοψηφία ήδη από το 1998 οι ίδιοι ψήφισαν.

Όμως το πλατύ κοινό δεν γνωρίζει ότι αυτός ο κλάδος λειτουργεί με πολλές ταχύτητες στο εσωτερικό του. Το καθεστώς της άμισθης εργασίας, της μαύρης εργασίας, της δουλειάς με το κομμάτι που ήταν έτσι κι αλλιώς διαδεδομένο στον Τύπο, τώρα διευρύνεται και μάλιστα με όρους φτώχειας και υποταγής στη «γραμμή» του αφεντικού. Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στον Τύπο δεν περίμενε τις κατευθυντήριες αρχές της Τρόικας, απλώς τώρα εντείνεται και κλιμακώνεται.

Γ.Α.: Πολλοί βολεύτηκαν και άρχισαν να ξεχνάνε ποιο είναι το αντικείμενο της δημοσιογραφίας• προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις των μέσων. Αυτό επηρέασε και συστήματα μέσα στις συνδικαλιστικές εκφράσεις του κλάδου, με αποτέλεσμα καταστάσεις πολύ γνωστές σε όλους, με πολυθεσίτες που… υπηρετούν ταυτόχρονα ως δημοσιογράφοι και ως υπεύθυνοι δημόσιων σχέσεων ιδιωτικών επιχειρήσεων, συχνά στον ίδιο χώρο με το ρεπορτάζ που καλύπτει ο ενδιαφερόμενος.

Δεν είναι όμως όλοι ίδιοι. Σημαντικό κομμάτι συναδέλφων έχει δώσει τις μάχες του και έχει διατηρήσει την επαγγελματική του αξιοπρέπεια, συχνά με θυσίες. Ευτυχώς, τώρα που η φούσκα λόγω της κρίσης σκάει, πολλοί συνάδελφοι ξυπνάνε από το λήθαργο και επανασυνδέονται (ενίοτε με σκληρό τρόπο) με το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Οι περισσότεροι βέβαια ως απολυμένοι ή με κατακρημνισμένες αμοιβές…

Αυτό δεν εξαφανίζει το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κλάδου, τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια ειδικά, ήταν έξω από αυτά τα προνόμια και δούλευε με το μπλοκάκι ή με άλλες μορφές επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Αυτοί οι συνάδελφοί βρέθηκαν στην πρωτοπορία των αγώνων του κλάδου ειδικά μετά τον Δεκέμβριο του 2008 και τώρα είναι η στιγμή να πάρουν τη θέση τους στις γραμμές της ΕΣΗΕΑ. Δεν μπορεί να έχουμε ένα συνδικάτο που έχει ακόμα μέλη του αυτούς που από διευθυντικές θέσεις απολύουν ή μειώνουν μισθούς συναδέλφων και να μη μπορούν να γίνουν μέλη οι συνάδελφοι που είτε βρίσκονται απολυμένοι είτε έχουν ξεμείνει με μισθούς πείνας.

Ε.Γ.: Σε ποια μέτωπα ξετυλίγεται τώρα η επίθεση εναντίον των εργαζομένων στην ενημέρωση;

Δ.Τ.: Μα, στην κεντρική κατεύθυνση κυβέρνησης και Τρόικας για την αγορά εργασίας: εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή, δραστική μείωση των μισθών, των σχετικά σταθερών θέσεων δουλειάς και αμφισβήτηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οι συλλογικές συμβάσεις στον Τύπο έχουν λήξει και η εργοδοσία αρνείται να συζητήσει οποιαδήποτε πρόταση. Αντίθετα, αξιοποιώντας όλα τα αντεργατικά νομοθετικά εργαλεία υπονομεύει τις κλαδικές συμβάσεις και τα σωματεία. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος είναι οι εκβιαστικές υπογραφές ατομικών συμβάσεων με παράλληλες μειώσεις αποδοχών. Αυτή η διαδικασία όμως είναι χωρίς πάτο.

Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στον «Πήγασο» και στον ΣΚΑΪ υπέγραψαν πέρσι ατομικές συμβάσεις (μείον 10%) και τώρα η ιδιοκτησία επανέρχεται ζητώντας κι άλλες μειώσεις, και εκβιάζοντας με νέες απολύσεις ή ακόμα και λουκέτο. Ταυτόχρονα, αξιοποιείται η εκ περιτροπής εργασία αλλά κυρίως η γενίκευση της εργασίας με ΔΠΥ.

Γ.Α.: Όμως η επίθεση χτυπά και ένα επιπλέον μέτωπο, το μέτωπο της ασφάλισης. Εκεί η επίθεση δεν έχει ακόμα ξεδιπλωθεί. Έχουν βάλει στο μάτι όχι μόνο τις συντάξεις και τις παροχές υγειονομικής περίθαλψης, αλλά και τον «κουμπαρά» του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ. Είναι γνωστές οι απόπειρες να μετατραπεί το ταμείο μας σε χρηματοδότη των εκδοτών με πρόσχημα τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας!

Ε.Γ.: Ο σχεδιασμός ποιος είναι, με δεδομένο ότι μέχρι στιγμής μετράμε μόνο ήττες;

Δ.Τ.: Το βασικό θέμα είναι η συγκρότηση ενός κινήματος για τη διάσωση όχι μόνο της δουλείας και της αξιοπρέπειάς μας, αλλά και για τη σωτηρία της ίδιας της ουσιαστικής ενημέρωσης της κοινωνίας, που αυτή την περίοδο την έχει ανάγκη όσο ποτέ. Με απασχολεί το πώς θα διαμορφώσουμε ευνοϊκό συσχετισμό και θα εγκαινιάσουμε μια περίοδο παρατεταμένου πολύμορφου αγώνα που θα θέτει ως αιχμή τη συλλογική σύμβαση, αλλά ταυτόχρονα θα αντιπαλεύει την επισφαλή ή απλήρωτη εργασία, τις απολύσεις, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης.

Όπως έλεγε ο Μπαντιού, «ξεκινάμε πάντα από τη μέση». Έχουν γίνει βήματα σ’ αυτή την κατεύθυνση παρά το ότι η πορεία δεν είναι ευθύγραμμη. Το προηγούμενο διάστημα κάναμε πολλές αιφνιδιαστικές απεργίες (για να ξεπερνάμε τα δικαστήρια) επικεντρωμένες στα Μέσα στα οποία εκδηλωνόταν η επίθεση. Σε ορισμένες περιπτώσεις είχαμε αποτελέσματα, και δεν πέρασαν ολόκληρα τα προγράμματα απολύσεων και οι μειώσεις μισθών. Η έκτακτη γενική συνέλευση της ΕΣΗΕΑ την Τρίτη 24.1 ήταν πρωτόγνωρο γεγονός. Σε αυτό το κλίμα πραγματικής εργασιακής τρομοκρατίας και απογοήτευσης 1.200 συνάδελφοι συγκεντρώθηκαν και συζήτησαν για το μέλλον τους.

Γ.Α.: Ο σχεδιασμός χρειάζεται και είναι απαραίτητος. Και δεν μετράμε μόνο ήττες. Στην πρώτη φάση, στις άτακτες επιθέσεις από πλευράς εργοδοσίας απαντήσαμε με στοχευμένες κινητοποιήσεις, οι οποίες τελικά, αν αθροιστούν, δείχνουν ένα κλάδο που έκανε τις περισσότερες μέρες απεργίας από κάθε άλλον την τελευταία περίοδο. Και χωρίς απεργοσπασία, εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων. Δεν ανασχέθηκαν όλες οι επιθέσεις. Άλλωστε υπάρχουν «μαγαζιά» στα οποία η αντίδραση των συναδέλφων στην πρώτη επίθεση ήταν να μη γίνουν κινητοποιήσεις για να μην έρθουν τα χειρότερα. Τα χειρότερα ήρθαν και οι ίδιοι συνάδελφοι στην συνέχεια απαιτούσαν δράση…

Κάπως έτσι, μαθαίνοντας με σκληρό τρόπο από τις εμπειρίες στα «μαγαζιά», φτάσαμε στην έκτακτη γενική συνέλευση, η οποία μας επιτρέπει πλέον παρά τις εσωτερικές διαφορές στο εσωτερικό του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ –ως προς το πλαίσιο του αγώνα– να ενοποιήσουμε όλους τους αγώνες σε ένα μέτωπο. Αυτό θα μας επιτρέψει να ξανασυζητήσουμε και το ρόλο της ΕΣΗΕΑ και των δυνατοτήτων της με άλλους όρους, ώστε να εξυπηρετήσει τους αγώνες μας, την ανάγκη να ξαναδούμε το περιεχόμενο της δουλειάς μας και την ανεξαρτησία από τα κέντρα εξουσίας που και σήμερα καταφέρνουν να το καθορίζουν με σκληρές συνέπειες για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης .

Ε.Γ.: Αυτόν το σχεδιασμό όμως μπορεί να τον υλοποιήσει η ΕΣΗΕΑ που είναι ένα αρκετά δύσκαμπτο και γραφειοκρατικό σωματείο;

Δ.Τ.: Η ΕΣΗΕΑ όντως είναι ένα βαθιά άκαμπτο σωματείο, για την ακρίβεια δεν είναι ακριβώς σωματείο. Επειδή συνδέεται με ένα εύρωστο ταμείο, τον ΕΔΟΕΑΠ, λειτουργεί κάπως ως επιμελητήριο. Γι’ αυτό και είναι κλειστό σωματείο αφήνοντας απ’ έξω τα νέα και πιο επισφαλή τμήματα της απασχόλησης. Επίσης έχει έντονα συντεχνιακά χαρακτηριστικά, δεν έχει βρει τρόπους σύνδεσης με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα. Αυτός ο συνδικαλισμός όμως αποτελεί κομμάτι του κόσμου που γκρεμίζεται, δεν εκφράζει πλέον τίποτα. Η ρήξη με αυτό το πρότυπο αποτελεί όρο ύπαρξης του σωματείου. Εμείς σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε. Δεν είναι εύκολο όμως. Δεν έχουμε πάντα το συσχετισμό στο διοικητικό συμβούλιο.

Το κρίσιμο όμως είναι αν έχουμε το συσχετισμό στους εργαζόμενους δημοσιογράφους. Χρειάζεται ανάδραση από τη βάση που φλερτάρει με την απόσυρση και την εξατομίκευση. Για αυτό θέλουμε να χτίσουμε ένα μαζικό, ανοιχτό, δημοκρατικό και αγωνιστικό σωματείο, να οργανώσουμε την αλληλεγγύη, να σφυρηλατήσουμε τη διακλαδική ενότητα ως πρόπλασμα για το συνδικάτο Τύπου. Αυτός είναι και ο ρόλος της Αριστεράς σήμερα στα σωματεία. Άλλωστε, η ποιότητα της ενημέρωσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα των εργασιακών σχέσεων. Ένας δημοσιογράφος πολυεργαλείο, εντατικοποιημένος, χωρίς δικαίωμα απεργίας χάνει τον έλεγχο από το προϊόν της εργασίας του. Γι’ αυτό οφείλουμε να προτάξουμε το ζήτημα της ενημέρωσης. Ειδικά τώρα που είναι σαφές σε όλους ότι τα ΜΜΕ λειτούργησαν σαν την 5η φάλαγγα του Μνημονίου και φέρουν τεράστιες ευθύνες για την κοινωνική καταστροφή που συντελείται.

 

Πηγή: Περιοδικό Εκτός Γραμμής, Τεύχος 29 / Φεβρουάριος 2012

http://www.ektosgrammis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1590%3A-lr-&catid=108%3Aergazomenoi&Itemid=493&fb_source=message

Catastroika

Σχολιάστε

Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.

Για να δείτε το ντοκυμαντέρ πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο

http://www.dailymotion.com/embed/video/xqdvex